Marc Vervoort, fotograaf
LINKS
CONTACT

www.bezieldezaken.be

katya@bezieldezaken.be

Turnhout (B)
0495 71 87 52 

SOCIAL
  • Facebook - Black Circle
  • LinkedIn - Black Circle

© 2017 Bezielde Zaken. Bezielde creatie door www.dekleurenvandekeyzer.be

Marc Vervoort, fotograaf

July 11, 2017

 

 

'Mijn leven staat in teken van schoonheid.'​


Hij aarzelt als ik hem vraag een portret over hem te schrijven. Want zijn plek is achter de camera, waar hij niet te veel opvalt. Niet ervoor.

En toch voel ik al langer over de man achter Beeldzoeker te willen schrijven. Waarom? Omdat ik gevoelig ben aan passie en bezieling. Omdat mensen die weten waar ze voor staan, mij raken. En kippenvel bezorgen.
 

Marc is zo iemand. Hij weet waar hij voor staat: schoonheid. Ik noem hem een scanner op schoonheid. Schoonheid is als zijn tweede natuur. Schoonheid is wat voor hem glans geeft aan het leven.
 

Dat ervaart hij als hij achter de lens staat, maar ook als er geen fototoestel in de buurt is. Altijd en overal ziet hij mooie beelden. Zelfs in het lelijke en het grauwe.
 

Hij herinnert zich situaties uit het dagelijkse leven van twintig jaar geleden. Wat er precies gezegd werd, weet hij niet meer, maar de beelden staan voor altijd in zijn geheugen gegrift. Hij zou ze kunnen natekenen met het grootste gemak.
 

Dat is Marc. Een man die beelden zoekt. Beeldzoeker pur sang.
 

Zijn eerste fototoestel kocht hij op zijn 12 jaar. Van het geld van zijn plechtige communie. Als kleine jongen trok hij op zijn vrije momenten de natuur in om te fotograferen. Om stil te staan bij de kleine dingen des levens.
 

De kriebels die hij toen had bij het vastnemen van zijn fototoestel, heeft hij nu nog steeds. Als hij ‘s morgens zijn spullen pakt om een huwelijk te gaan fotograferen, zijn ze er weer: de kriebels. Kriebels van de goesting. Om weer een hele dag door zijn favoriete 50 mm-lenske te mogen gaan kijken. De meest intieme momenten van een bruidspaar te mogen registreren. Daar doet hij het voor. Dat gevoel. Bevoorrechte getuige te mogen zijn en alle subtiele gevoelens te mogen registreren.
 

Heel dicht. Heel puur. Heel echt. Marc houdt er niet van dingen in scene te zetten. Hij wil de mensen tonen zoals ze zijn. Hun onzekerheid, hun kwetsbaarheid, hun ontroering, hun intense vreugde vastleggen. Het raakt hem nog steeds.
 

‘Ik nodig mensen uit zichzelf te zijn. Maskers te laten vallen. Puur te zijn.‘ zegt hij. ‘En dat doe ik door onzichtbaar te worden. Als ik achter mijn toestel sta, ben ik een stille getuige. Stil, maar tegelijk heel aanwezig.’
 

Ik knik. Ik begrijp het omdat ik het kan voelen. Het woord ‘nabij’ komt in me op. Marc is tegelijk heel nabij en heel onzichtbaar. Ik zie dat hij gefocust is op mijn gezicht tijdens ons gesprek. Omdat het laatste avondlicht op mijn rechterwang valt.
 

Ik zie hoe zijn ogen verzachten en ik weet: hij ziet weer schoonheid. Een nieuw beeld in zijn hoofd. Dat hij zich over 20 jaar nog steeds herinnert.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

Share on Facebook
Share on Twitter
Please reload

Recente berichten